Meriant

'Eigenlijk is het de mooiste zwarte bladzijde uit mijn carrière geweest'

Zaterdag 5 juni stond er een mooi artikel in de Leeuwarder Courant over de sluiting van het COVID-huis in Heerenveen. Collega's Laura Schriemer, Tanya Dieben en Bianca Rooks blikken in het artikel terug op een intensieve, maar bijzondere tijd:

Het coronacentrum in Heerenveen sluit per 1 juli de deuren: 'Eigenlijk is het de mooiste zwarte bladzijde uit mijn carrière geweest'​

​Ze hopen het nooit weer mee te maken en toch hadden ze het avontuur niet willen missen. Drie zorgmedewerkers in het Friese coronacentrum in Heerenveen blikken nog één keer terug op een intensieve, maar bijzondere tijd. Op donderdag 1 juli sluit het Covid-huis de deuren.

Het is 'opruimdag' in het coronacentrum, donderdag 3 juni. Het oude, losstaande gedeelte van woonzorgcentrum Anna Schotanus, waar het Covid-huis in is gevestigd, gaat tegen de vlakte om plaats te maken voor nieuwbouw in 2022. In de gang wachten zuurstofapparaten op een nieuwe bestemming. Stellingen op de binnenplaats worden gevuld met badhanddoeken en washandjes die hier niet meer gebruikt worden. Een fraaie kindertekening van een gebroken hart met de tekst 'samen sterk' hangt nog altijd aan de muur, maar ook die wordt de komende weken weggehaald.​

In een cocon

,,Het is toch wel een gek idee'', zegt Laura Schriemer (33). ,,Zo lang heb ik als het ware corona geleefd dat het een beetje vreemd voelt om straks weer over te gaan naar de normale zorg.'' Als verpleegkundig specialist is ze hier verantwoordelijk voor de coördinatie van medische zaken. Zij liep onder andere visites, regelde nieuwe opnames en onderhield contact met familieleden. ,,Ik vroeg veel van mezelf, rekte de grenzen op. Veertien, vijftien dagen achter elkaar werken bijvoorbeeld en als je een keer een dag vrij was, zat je nog steeds in een cocon, want je beperkte je sociale contacten om vooral geen risico te lopen. Alles draaide om corona.''

Die inzet bespeurde ze net zo goed bij haar collega's. Van arts tot schoonmaker. ,,Ook zij rekten hun grenzen op. Iedereen was flexibel.''

Het coronacentrum opende de deuren op 24 maart vorig jaar en begon met acht bezette bedden. Een compleet nieuw team moest worden opgezet om aanvankelijk vooral besmette ouderen uit verpleeghuizen of nog thuis wonende ouderen op te vangen. Een groot avontuur, omdat er nog veel onduidelijk was over de beste behandeling van het nieuwe virus. ,,Aanvankelijk wist niemand wat er precies zou gebeuren'', herinnert zorgcoördinator Tanya Dieben (29) zich. ,,We zijn gewoon in een grote bak ellende gestapt, maar moesten nog uitzoeken wat de beste zorg was.''

Humor erin houden

,,Maar we wisten wel vanaf dag één'', vult collega-zorgcoördinator Bianca Rooks (36) aan, ,,dat we het alleen konden volhouden als we er met elkaar voor zouden staan en ook de humor er een beetje in zouden houden.'' Langzaam maar zeker bouwden de pioniers steeds meer expertise op, bijvoorbeeld op het gebied van medicatie. Intussen groeide ook het aantal patiënten tot meer dan veertig tijdens 'hoogtijdagen' in de tweede helft van vorig jaar.

Aan het eind van elke dienst werd er geëvalueerd, zodat de medewerkers 'schoon', zoals dat hier genoemd wordt, naar huis konden. Soms tien minuten, soms anderhalf uur. ,,Ik heb dat als heel fijn ervaren'', zegt Dieben. ,,Natuurlijk kon je er thuis ook over praten, maar daar hadden ze het niet meebeleefd zoals je collega's.''

Waar nodig konden ze terecht bij een maatschappelijk werker of een psycholoog. Geen overbodige luxe, want het verdriet en de onmacht bij veel familieleden liet ook de medewerkers niet koud. Regelmatig waren er slecht-nieuws-gesprekken, soms wel vier op een dag.

Gehaakte sprei

Vlak bij de ingang van het Covid-huis ligt een gehaakte sprei. Die bedekte steeds de zwarte, plastic bodybag met het lichaam van weer een overledene. Ongeveer een vijfde van de meer dan 532 opgenomen patiënten overleefde het virus niet. ,,Soms ook echtparen'', weet Schriemer. ,,Man en vrouw die vlak na elkaar overleden. Verschrikkelijk. De gevoelens van onmacht bij de kinderen die hun ouders zo snel achter elkaar verliezen. Dat raakt je natuurlijk.''

De vaccinatie van veel ouderen heeft effect. Maandag keerden de voorlopig laatste twee coronapatiënten terug naar huis. Ook zij – een man en een vrouw – werden zoals hier gebruikelijk is uitgezwaaid door een erehaag met medewerkers, al was het meer een haagje omdat er overdag nog maar zo'n tien medewerkers actief zijn. Aanvankelijk werd alleen een erehaag gevormd voor overleden patiënten, later ook voor de degenen die met ontslag mochten, inclusief een daverend applaus.

Laatste eerbetoon

Dieben herinnert zich een ouder echtpaar, allebei besmet met het virus. Hij overleed, maar zij was te ziek om de begrafenis bij te wonen. Samen met een aantal medewerkers stond de weduwe buiten voor een laatste eerbetoon terwijl de rouwstoet voorbij trok. ,,Wij wilden ons respect betuigen, maar intussen applaudisseerden familieleden in de stoet voor de medewerkers van het Covid-huis. ,,Zo dankbaar waren ze. Heel bijzonder dat je op zo'n verdrietig moment zoiets waardevols mag beleven.''

Inmiddels is het stil geworden op de gangen. Geen dwalende coronapatiënten meer. De medewerkers hoeven niet meer de hele dag in de beschermende, anonieme en zweterige pakken met gezichtsmaskers rond te lopen. ,,Voor patiënten waren we soms moeilijk te onderscheiden'', weet Schriemer, ,,ook omdat hier nogal veel blonde vrouwen met paardenstaarten rondlopen. Gelukkig ben ik nu weer gewoon Laura – met alleen een mondkapje – en dat voelt fijn. Een stukje menselijker ook.''

Tot 1 juli houdt het centrum nog acht bedden gereed voor eventuele nieuwe opnames. Daarna is het op deze locatie echt voorbij, al heeft de overkoepelende zorgorganisatie Alliade toegezegd ook in de toekomst capaciteit – acht tot twaalf bedden – vrij te houden voor nieuwe opnames, maar dat zal op een andere locatie zijn.

Hecht team

Dieben was tijdelijk gedetacheerd bij het coronacentrum en gaat weer aan de slag op geriatrische afdeling De Linde in ziekenhuis Tjongerschans. Woensdag had ze daar een gesprek over. ,,Heb je zin om terug te komen?'', werd haar gevraagd. ,,Tuurlijk'', zei ze, ,,maar ik ga het werk in het coronacentrum ook ontzettend missen. Vooral het medewerkersteam, mensen die iets nieuws durfden aan te gaan. Zo hecht heb ik het nog nooit meegemaakt.'' Voor de fotograaf trekt ze nog één keer het beschermende uniform aan. ,,We waren als puzzelstukjes die in elkaar vielen'', vult Rooks aan. ,,En nu vallen we weer uit elkaar.''

,,Eigenlijk is het de mooiste zwarte bladzijde uit mijn carrière geweest'', zegt Schriemer. ,,Omdat ik heb gezien hoe goed we voor de patiënten hebben kunnen zorgen, maar ook voor elkaar. Ik heb bovendien geleerd om te relativeren. Hier heb ik alles wel gezien. De kwetsbaarheid van mensen. Dan ga je toch anders om met andere tegenslagen. Het kan altijd erger. Deze ervaring had ik daarom ergens niet willen missen, maar tegelijkertijd had corona van mij natuurlijk niet gehoeven.''

'Allegeare skatten'

Veel herinnert Jan Strampel (74) uit Heerenveen zich niet meer van zijn verblijf in het Covid-huis tussen 20 april en 3 mei waar hij langzaam verder herstelde na enkele weken op de intensive care in ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen, maar wel dat de verzorging uitstekend was. ,,Skatten wienen it, allegearre.''

Van de ooit zo energieke beveiliger in Herema State in Joure en Marijke Hiem in Heerenveen was niets meer over. Verbaasd was hij dan ook om onder de zorgmedewerkers bij het Covid-huis twee oud-collega's uit Marijke Hiem te treffen, onder wie Bianca Rooks. ,,Dat wie hiel emosjoneel'', zegt Strampel. Nu waakten zij ineens over hem, een man in een rolstoel, zwaar aan het zuurstof. ,,De rollen wienen omdraaid.'' Dat hij zich zo weinig herinnert, komt doordat het virus zich in zijn hoofd had genesteld, hoorden hij en zijn vrouw Jikkie Strampel-Jonker (72) onlangs van de neuroloog. Zij is van één ding overtuigd. ,,Hy is foar de dea weihelle''. Ook zij is besmet geweest. ,,Mar ik hie in folle lichtere foarm.''

Na het coronacentrum volgden nog negen dagen revalidatie bij Meriant in ziekenhuis Tjongerschans en vervolgens mocht hij weer naar huis. Inmiddels loopt Strampel – met veel moeite, maar toch – dagelijks de trap naar de eerste verdieping op en af en 's middags na de koffie kuiert hij met rollator weer een rondje om het huis. ,,It is ûnfoarstelber, mar hy is der wer by'', stelt zijn echtgenote. Daarom trakteerden ze alle zorgmedewerkers die zich zo hadden ingezet op oranjekoek met de tekst: 'Jullie zijn onze helden'.


Bron: Leeuwarder Courant, 5 juni 2021

Scrollen